..


นั่งพักเอนกาย .. ลงบนเก้าอี้คอมพิวเตอร์เก่า ๆ
อากาศข้างนอกที่เชียงใหม่ร้อนเหลือเกิน

แม้จะมีเมฆฝนหนา ..
แต่แสงแดดก็ยังส่องทะลุผ่านได้



ฤดูฝนในเดือนสิงหาคมกำลังจะผ่านไป
แต่มรสุมชีวิตที่พัดเข้ามา .. ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะ 'ผ่านออกไป'
 
นานมาแล้วหลายปี ที่ชีวิตยังคงย่ำอยู่กับที่
งาน เงิน และ สุขภาพ


ในวันเวลาที่เลวร้าย
ก็เหมือนมี "แสง" ปลายทางสาดส่องมาเป็นระยะ
แต่ก็ลางเลือนและกระเพื่อมแผ่วเบา

ในช่วงเวลาที่พอมีหวังนั้น
ผมออกแรงวิ่งไล่ตาม "แสง" ที่ริบหรี่นั้นเต็มที่
แต่ยังไม่ทันจะวิ่งไปให้ได้ถึงปลายทาง
แสงนั้น .. ก็ดับหายไป
ทางที่พอเห็นเลือนลางก็มืดสนิท
ผมล้มลงเจ็บเต็มที่ เท่ากับแรงที่วิ่งออกไปเช่นเดียวกัน

บาดแผลเก่าที่ยังไม่หาย
บาดแผลใหม่ก็ .. เกิดขึ้นซ้ำ



มรสุมชีวิตก็เหมือนจะตั้งตารอคอยเวลานี้
คือ ทันทีที่แสงสว่าง หายวับไปจากท้องฟ้า
 
มันก็ก่อตัวและฟาดฟันทุกสิ่งลงมา
ผมไม่กลัวมันหรอก หากมันทำให้ 'ลมหายใจ' ของผมหยุดลง
ผมอาจขอบคุณมันด้วยซ้ำไป

แต่ความจริงมันกลับกลายเป็นว่า
"มันแค่ให้ผมพอล้มและเจ็บปวด"

เพียงเพื่อจะให้ผมเยียวยาตัวเอง
แล้วลุกขึ้นใหม่ ..
เพื่อวิ่งไล่ตามแสงที่พยายามสาดส่องลงมาใหม่อีกครั้ง
 
ราวกับ 'ชีวิต' ของผม
เป็นตัวละครในเกมส์กระดานอันแสนสนุกของมรสุมชีวิต
 
 


ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง ..
ปรับเก้าอี้ลงเอนจนสุด
นอนมองท้องฟ้า ที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาเข้ม
 
เมฆฝนเริ่มก่อตัว
แสงแดดที่ส่องทะลุผ่านเมื่อสักครู่ .. หายไปแล้ว
 
ผมอมยิ้มเพื่อปลอบใจตัวเอง
ผมขอหลับตาลงสักงีบ

ปิดเปลือกตาเพื่อบีบน้ำตาหนึ่งหยด
รดลงบนหัวใจที่แห้งผากของผมเอง .. อีกครั้ง
 


..

ในชีวิตจริง 'ผมไม่เคยก้าวพ้นมรสุมชีวิตได้'
แต่ใน 'ฝัน' ของผมนั้น
มรสุมชีวิตไล่ล่าตามผมไปไม่ได้
 
ณ เวลานั้นเอง
ที่ผมเริ่มเห็น 'แสงสว่าง' สาดส่องทะลุเมฆมรสุมชีวิตอีกครั้งหนึ่ง

ผมจะสู้กับมันด้วยฝันของผม
 

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

เพลงเรือลำหนึ่ง (เสือ ธนพล)

หากชีวิตเปรียบดังทะเล
ฉันคงคล้ายเป็นเรือล่องไป
ให้ลมพาพัดไป ไร้ทิศทาง
สุดขอบฟ้า กว้างใหญ่
ใครรู้บ้างสุดท้ายหนทาง .. จะร้ายหรือดี

มีความหวัง ฝั่งอันแสนไกล
เห็นเพียงแสงรำไรอ้างว้าง
จะมีใครซักคน หรือ ไม่มี
หากคืนไหน ไร้ดาว เหงาทุกที
ชีวิตก็อย่างนี้ อยากมีความหมาย

เราคงเป็นดั่งเรือน้อยลำหนึ่ง
ในทะเลแห่งชีวิตกว้างใหญ่

ฟ้า คลื่น ลม ซัดมาก็หวั่นไหว
ในใจมีแต่จุดหมาย คือ ฝั่ง
มันจะไกลสักเพียงไหนต้องไป
แม้ว่าในหัวใจ ไม่มีใครเลย

ฉันคงเป็นแค่เพียงผงฝุ่นในสายลม
ไม่มี .. ไม่มีความหมายใด
ไม่มีใคร

มรสุมพัดผ่าน ทานไว้ได้
ชีวิตวันต่อไป ไม่มีใครรู้
 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
 
 

Comment

Comment:

Tweet

#1 By (114.109.101.99|114.109.101.99) on 2014-12-04 21:46