9 เมษายน 2551
วันที่ฟ้าสดใส เราสามคนตื่นกันแต่เช้ามืด
ผม พี่สาว ขับรถพาแม่ไปหาหมอที่โรงพยาบาลสวนดอก
แม่ต้องแอดมิดเข้าโรงพยาบาลเพื่อเจาะน้ำในช่องท้องออก

13 เมษายน 2551
เป็นครั้งแรกที่ผมได้รดน้ำดำหัวแม่ .. และเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเช่นกัน

23 เมษายน 2551
20:23 น. แม่จากผมไปอย่างนิรันดร

ผมมีเรื่องเล่ามากมายที่อยากจะเขียน
แต่ว่า ความทรงจำที่ดีไม่อาจถ่ายทอดออกมาได้ด้วยตัวอักษร

ผมทำได้ดีที่สุดในวันที่ลมหายใจสุดท้ายของแม่
ได้แค่ การนั่งอยู่ข้าง ๆ และ รอดูลมหายใจสุดท้ายเท่านั้น

เราไม่เคยได้คุยกันเลย .. ไม่แม้แต่จะได้กอดกันในขณะที่ยังมีลมหายใจอยู่
มีเพียงร่างที่นอนสงบนิ่งให้ผมได้กอดทั้งน้ำตา

วันนี้ไม่มีเหลือแม้แต่เถ้ากระดูก
ไม่มีสักสิ่ง นอกจากร่องรอยแห่งความทรงจำ

ผมจะจดจำเอาไว้ .. จนวันสุดท้ายของลมหายใจ
เมื่อในวันสุดท้ายของผมมาถึง .. มารับผมด้วยนะครับ ..

รักแม่นะ ..
จาก เด็กดื้อที่ไม่เอาไหน